Ouder worden is niet simpel

Bejaardenhuis, een ouderwets woord?
Misschien ben ik wel ouderwets.
Het lijkt er sterk op dat dit soort woongemeenschappen aan het verdwijnen zijn. We willen zolang mogelijk thuis, zelfstandig blijven wonen. Maar kan dat wel? Wie bepaald dan dat je nog zelfstandig kunt zijn?
De senior van tegenwoordig wordt steeds ouder, zegt de overheid. Tja, de levensverwachting wordt steeds verder opgerekt. We houden het gemiddeld steeds langer vol op deze aardkloot. Ouder worden is niet simpel.

Gemiddeld ouder?

Gemiddeld worden we in Nederland 80 jaar oud.
Natuurlijk worden we ouder.
Door de betere gezondheidszorg hebben we een betere overlevingskans. Dus we worden ouder en er worden minder kinderen geboren (gemiddeld 1,7 kind per gezin) dan zo’n 70 jaar geleden (gemiddeld 6 kinderen per gezin). Natuurlijk zijn we dan aan het vergrijzen.
Gemiddeld worden mannen 78,4 jaar oud in vergelijking met zo’n 70 jaar geleden nog net 70,3 jaar.
Vrouwen worden in Nederland zelfs gemiddeld 82,5 jaar oud in vergelijking met zo’n 70 jaar geleden nog 72,2 jaar oud.
Een flinke stijging van de gemiddelde leeftijd. Dan is de vergrijzing niet zo raar, toch?

Bejaardenzorg of zorg voor ouderen?

Begin jaren zestig (van de vorige eeuw) werd de wet op de bejaardenzorg uitvoerbaar. Daarmee werd het mogelijk om bejaardenhuizen te bouwen en dat hebben we dan ook gedaan. Ook werd de Bijstandswet aangepast en kregen ouderen meer financiële mogelijkheden. Het verhuizen naar een bejaardenhuis werd vanuit de overheid gestimuleerd. Nu wil ik niet beweren dat een bejaardenhuis zaligmakend is, verre van dat. Voorheen werden ouderen al opgevangen en min of meer “opgeborgen”. Veelal betrof dit de allerarmsten en mensen die door de maatschappij al min of meer afgeschreven waren. Hieronder een tweetal documentaires die dit verhaal duidelijk uit de doeken doen:

oud zeer – zorg voor bejaarden uit 2014                  een huis voor bejaarden uit 2010     

Al redelijk snel na de stimulatie maatregelen om in een bejaardenhuis te gaan wonen, komen we daarvan terug. De geschiedenis lijkt zich nu weer te herhalen. In een iets modernere vorm maar toch. We komen soortgelijke problemen tegen als voorheen. Er is een woningtekort, er is grote eenzaamheid en er zijn te weinig mensen beschikbaar die de zorg vorm kunnen geven.

Mantelzorgers

We leunen zwaar op  ‘mantelzorgers‘. De groep mensen die er vroeger ook al was maar in een andere vorm en niet benoemd. In vroegere tijden ging een ouder ‘inwonen’ bij èèn van de kinderen of ging een kind ‘inwonen’ bij een ouder. Soms ook ingegeven door woningtekort. Op deze manier bleef  de ouder verzorgd en kon nog een steentje bijdragen in het huishouden. Dat dit niet altijd soepel zal zijn verlopen spreekt voor zich.

Bejaardenzorg is weer teruggeschoven naar de thuissituatie met als extra risico dat eenzaamheid de kop opsteekt. Daarnaast zijn extra ongelukken met bijvoorbeeld vallen niet uit te sluiten. Dat zien we dan ook aan het aantal heupfracturen bij ouderen. Ondanks de nobele pogingen van velerlei organisaties die velen activiteiten organiseren, blijft de eenzaamheid toenemen. We zijn zo op onszelf gericht dat ouderen buiten de boot dreigen te vallen.

Natuurlijk zijn er tegenwoordig mogelijkheden om “zorg op maat” te kopen. Maar of dat financieel haalbaar is voor iedereen?

Oplossing?

Ik heb geen pasklare oplossing voor deze problemen, als die oplossing er al is.
Stel dat geld en personeel geen beletsel zou zijn, zou u dan kiezen voor een bejaardenhuis of zou u koste wat kost zelfstandig blijven wonen?
Maar misschien hebt u wel andere suggesties?  

bejaarden,senior,ouderen,ouder worden
de toekomst van de ouderen
Aanmelden voor “Nieuwsflits” kan natuurlijk altijd.
Vooraf op de hoogte van publicaties.

BEDANKT VOOR JOUW BEZOEK!

Digim@ri

Geef een reactie