De achtbaan


In de achtbaan

“Ís er leven op Pluto? Kun je dansen op de maan?”
Het is heel even in mij opgekomen.

Terugkijkend op het afgelopen jaar lijkt deze gedachte zo gek nog niet.
Het jaar begon, nou ja, ik moet eigenlijk zeggen, het voorgaande jaar heb ik afgesloten en het nieuwe jaar 2018 ben ik begonnen met een niet zo’n lekker lichamelijk gevoel.

Eind februari ’18 ben ik in een maalstroom gekomen waarbij ik alles heb moeten inleveren.
Diagnose ‘kanker’ met een dreiging van een incomplete dwarslaesie.
Dan lever je je zelfstandige leven volledig in voor een compleet afhankelijk ‘zijn’.
Niet meer kunnen lopen, niet meer zelf kunnen plassen, niet meer zelf je leven kunnen leven!

Riemen vast
achtbaan,richting
zo wankel kan het leven zijn…

Het voelt alsof je voor een achtbaan staat, een forse duw in je rug krijgt, struikelt en je vastgrijpt aan dat lege stoeltje in die achtbaan. En in je val sleur je je partner mee de achtbaan in. Voor je het goed en wel kunt beseffen is de rit begonnen.
Geen ontsnappen aan, je moet blijven zitten en je goed vasthouden.
Riemen vast!
In het begin zie je helemaal niets onderweg. Je bent bezig alles te beseffen.
Maar door de snelheid en de bewegingen van de achtbaan gaat dat niet goed lukken. Alle aandacht en energie gaat naar het vasthouden en zorgen dat je goed blijft zitten.
Pas na verloop van tijd krijg je het een beetje onder de knie.
Gedachten en vasthouden, goed blijven zitten en niet uit het stoeltje vallen.

Vertraging

Af en toe vertraagt de achtbaan een beetje, lijk je heel even in rustiger vaarwater te komen. Maar even later blijkt dat de riem, die je had vastgemaakt om je te helpen blijven zitten, een beetje aan het verslijten is. Dan komt er een monteur die de riem vervangt. En nog eens en nog eens.
Ondertussen hobbelt de achtbaan onverminderd door, stoppen is er niet bij.
Na verloop van tijd heb je wel geleerd hoe je je evenwicht moet verdelen. Op rustige momenten ben je in staat even te gaan staan, zwaar leunend op je partner, de benen strekken en dat zonder te vallen.
Je kunt niet uitstappen.

Goed nieuws

Na vijf maanden, gaat de achtbaan ineens langzamer.
Diagnose: de tumor is weg en we kunnen nu niets meer terugvinden. U bent in remissie.
Zo nu en dan stopt de achtbaan dus een klein momentje, stap je heel even uit maar besef je weer dat je niet goed kunt lopen, snel weer gaan zitten.
Je goed vasthouden, af en toe gaan staan, een heel klein beetje je leven weer naar je toetrekken.
In remissie. dus de rit komt tot een eind?
Nee, de achtbaan gaat door. Wel een stuk rustiger dan in het begin.
Je begint voorzichtig een klein beetje minder te leunen op je partner die ook in de achtbaan zit.
Hij schudt niet meer zo en de snelheid is er een beetje uit. Af en toe gaat het zelfs tergend langzaam maar lang stoppen is er niet bij.
Dan kun je nu wat vaker opstaan, rondkijken en heel af en toe van het uitzicht genieten.
Je leven overzien en gaan bepalen waar en wanneer je weer om je heen kunt kijken. Zien en samen proberen te bepalen hoe het verder moet.
Hoe het leven was zal het leven nooit meer worden.
Vooralsnog zit je vast in de achtbaan.
Ontsnappen kun je vergeten.

“Is er leven op Pluto? Kun je dansen op de maan?”
Ik heb heel even met de gedachte gespeeld, maar……………..  daar gaat de achtbaan weer.

geloven in de achtbaan van het leven
Leven is geloven in jezelf
Ben jij ook in een achtbaan gevallen?
Hoe ga jij daar mee om?
Laat het ons weten…………..

 

Meer dan het verleden interesseert mij de toekomst,
want daarin ben ik van plan te leven.

Albert Einstein
Duits – Amerikaans natuurkundige 1879-1955

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *