De achtbaan

In de achtbaan

“Ís er leven op Pluto?  Kun je dansen op de maan?”
Het is heel even in mij opgekomen.

Terugkijkend op het afgelopen jaar lijkt deze gedachte zo gek nog niet.
Het jaar begon, nou ja, ik moet eigenlijk zeggen, het voorgaande jaar 2017 heb ik afgesloten
en het nieuwe jaar 2018 ben ik begonnen met een niet zo’n lekker lichamelijk gevoel.

achtbaan,maalstroom,draaien
maalstroom

Eind februari ´18 ben ik in een maalstroom gekomen waarbij ik alles heb moeten inleveren.
Diagnose ‘kanker’ met een dreiging van een incomplete dwarslaesie.
Dan lever je je zelfstandige leven volledig in voor een compleet afhankelijk ‘zijn’.
Niet meer kunnen lopen, niet meer zelf kunnen plassen!

Riemen vast

Het voelt alsof je voor een achtbaan staat, een forse duw in je rug krijgt, struikelt en je vastgrijpt aan
dat lege stoeltje in die achtbaan. En in je val sleur je je partner mee de achtbaan in.
Voor je het goed en wel kunt beseffen is de rit begonnen.
Geen ontsnappen aan, je moet blijven zitten en je goed vasthouden. Riemen vast!
In het begin zie je helemaal niets onderweg. Je bent bezig alles te beseffen.
Maar door de snelheid en de bewegingen van de achtbaan gaat dat niet goed lukken.
Alle aandacht en energie gaat naar het vasthouden en zorgen dat je goed blijft zitten.
Pas na verloop van tijd krijg je het een beetje onder de knie.
Gedachten en vasthouden, goed blijven zitten en niet uit het stoeltje vallen.

Vertraging

Af en toe vertraagd de achtbaan een beetje, lijk je heel even in rustiger vaarwater te komen.
Maar even later blijkt dat de riem, die je had vastgemaakt om je te helpen blijven zitten,
een beetje aan het verslijten is.
Dan komt er een monteur die de riem vervangt. En nog eens en nog eens.
Ondertussen hobbelt de achtbaan onvermindert door, stoppen is er niet bij.
Na verloop van tijd heb je wel geleerd hoe je je evenwicht moet verdelen.
Op rustige momenten ben je in staat even te gaan staan, zwaar leunend op je partner,
de benen strekken en dat zonder te vallen.
Je kunt niet uitstappen.

Goed nieuws

Na vijf maanden, gaat de achtbaan ineens langzamer.
Diagnose: de tumor is weg en we kunnen nu niets meer terugvinden.
U bent in remissie.
We moeten een onderscheid maken tussen remissie en genezing.
Een patiënt is in remissie als er bij de medische onderzoeken geen enkele afwijking en
geen enkele kankercel meer in zijn lichaam gevonden wordt.
Er is pas sprake van genezing als er nog een extra periode overbrugd is.
De duur daarvan hangt af van het type kanker.
Meestal wordt de patiënt genezen verklaard na drie of vijf jaar remissie.

Zo nu en dan stopt de achtbaan dus een klein momentje, stap je heel even uit maar
besef je weer dat je niet goed kunt lopen, snel weer gaan zitten.
Je goed vasthouden, af en toe gaan staan, een heel klein beetje je leven weer naar je toetrekken.

apk,keuring,achtbaan
rondjes draaien

In remissie. dus de rit komt tot een eind?
Nee, de achtbaan gaat door. Wel een stuk rustiger dan in het begin.
Je begint voorzichtig een klein beetje minder te leunen op je partner die ook in de achtbaan zit.
Hij schud niet meer zo en de snelheid is er een beetje uit.
Af en toe gaat het zelfs tergend langzaam maar lang stoppen is er niet bij.
Dan kun je nu wat vaker opstaan, rondkijken en heel af en toe van het uitzicht genieten.
Je leven overzien en gaan bepalen waar en wanneer je weer om je heen kunt kijken.
Zien en samen proberen te bepalen hoe het verder moet.
Hoe het was zal het nooit meer worden.
Vooralsnog zit je vast in de achtbaan.
Ontsnappen kun je vergeten.

En daar gaat de achtbaan weer. Je bent volledig afhankelijk geworden van je achtbaan.

Omdat je in remissie zit, zijn er de APK´s,
de drie maandelijkse controle of alles nog zo is als de bedoeling binnen de termen van remissie.
Tot nu toe, ruim 8 maanden na de aanvang van de remissie, gaat alles volgens de geldende normen.

De rekening van de achtbaan

In het begin en eigenlijk voor de struikelpartij in de achtbaan, verliep het leven zoals je mag verwachten.

energie,energieniveau,achtbaan
energieniveau

Rustig, huisje, boompje, baasje, beetje genieten van het leven.
Dan val je in de achtbaan en is het gedaan met de rust.
Dat het voor altijd gedaan is met de rust wil je eigenlijk niet accepteren.
Het leven is op zijn kop gezet en zal nimmer meer hetzelfde worden.
De gevolgen van de duizelende rit in de achtbaan wordt langzaam zichtbaar en voelbaar. In het begin was opstaan en blijven staan, onmogelijk. Nu gaat het opstaan maar blijft wankel.
De energie die de achtbaan heeft gebruikt om rond te tollen, wordt nu van mij teruggevorderd. En daar ga ik een hele tijd, zo niet voor altijd dik voor terugbetalen want de achtbaan draait nog steeds rond.

Puzzelen

Het gaat er nu wel wat rustiger aan toe. Het leven krijgt langzaam enige vorm terug, nu gaan we werken aan een beetje kleur.
We blijven wat langer staan en kijken wat meer om ons heen. Het kan weer een beetje maar niet te lang.
De vorm van het leven komt stukje voor stukje terug.
Het lijkt echter of het ronddraaien in de achtbaan alle stukjes hebben aangetast.
Sommige stukjes passen niet meer, andere stukjes zijn met moeite op de oude plek terug te leggen en er zijn
een aantal nieuwe stukjes die ingepast moeten worden.

We blijven puzzelen tot de puzzel volledig is.
Het eindplaatje zal er echter behoorlijk anders uitzien dan het beginplaatje.

Ondertussen draait de achtbaan nog steeds rondjes.

Bent u ook (ongewild) in een achtbaan terechtgekomen?
Hoe gaat u hiermee om?
Laat het hieronder weten!

Eén reactie

  1. Dit paasweekeind was ik begonnen mijn achtbaan te beschrijven. Een verhaal wat bijna het zelfde is als het jouwe. Gelukkig is er voor een kanker patiënt in de meeste gevallen nog veel te reden. Voor mij als ALS patiënt ligt het iets anders. Blijft even goed een dood enge achtbaan

Geef een reactie